Terapi sürecinde, ya da yardım istediğimde, kendimi neden bu kadar zayıf hissediyorum?

Kendimizi güçlü zannettiğimiz zamanlar, gerçekten güçlü olduğumuz anlamına gelir mi? Zayıflık olarak nitelenen şekilde davrandığımızda, aslında güçlü olabilir miyiz? Bunlar açık yüreklilikle sormamız gereken sorulardır. Yetiştirilme tarzımız ve eğitimimiz duyguları göstermenin bir tür zaaf olduğunu öğretti bize. “Bilmek” ve “korkmamak” üzere eğitildi çoğu insan. İnsanlar güçlü olmak, kontrollü olmak ve yenilmez olmak zorunda olduklarını zannediyorlar. Ve bu, kocaman bir yanılgı! Bunlar aslında dünyayı kandırma çabalarıdır. Böylece başkalarının bizi sevebileceğini, kabul edebileceğini düşünürüz. Aslında başkalarını kandırırken, en fazla kendimizi kandırırız.

Paradoksal olarak, zayıflıklarımızı kabul ederken aslında gücümüzü sergileriz. Zaaflarımızı inkar ettiğimizdeyse aslında zaaf gösteririz. Kusursuz insan yoktur. Herkesin yardıma gereksinim duyduğu zamanlar vardır. Bu gerçeği fark etmemek bir yanılgıdır.